واصل آباد

 صبح سفید هم‌چو دل شب سیاه بود
 
دانی چرا جبین علی را شکافتند؟

 زیرا به چشم کوفه عدالت گناه بود
 
خونش نصیب دامن محراب کوفه شد

 آن رهبری که کعبه بر او زادگاه بود
 
یک عمر از رعیت خود هم ستم کشید

 اشک شبش به غربت روزش گواه بود
 
دستش برای مردم دنیا نمک نداشت

 عدلش به چشم بی‌نگهان اشتباه بود
 
هم‌صحبتی نداشت که در نیمه‌های شب

 حرفش به چاه بود و نگاهش به ماه بود
 
مولا پس از شهادت زهرا غریب شد

 زهرا نه یار او که بر او یک سپاه بود
 
وقتی که از محاسن او می‌چکید خون

 عباس را به صورت بابا نگاه بود
 
«میثم!» هزار حیف که پوشیده شد ز خون

علی آیا ز توفیقی که امشب دارد آگاه است؟

شتاب گام هایش بیشتر می گردد از نبض اش

مسیر زندگی در چشم او امشب چه کوتاه است

خزیده در ردای شب تمام ناجوانمردی

و شمشیری که قصدش فرق خورشید سحرگاه است

علی آرام می سوزد علی آرام می جوشد

علی آرام می نوشد از آن جامی که دلخواه است

میان چشم هایش قطره ی اشک شکوفا شد

میان چشم هایی که دلیل هر چه گمراه است

علی آرام می گرید ز داغ کودکانی که

فراق مهربانی ها بر آنها سخت جانکاه است

یتیمان کاسه های شیر را بر خاک اندازید

مجال دلنوازی با علی بسیار کوتاه است

صدایی آشنا می آید از اعماق تاریکی

نوای بغض نخلستان و یا غم مویه ی چاه است

هنوز از مسجد کوفه پس از کوچ علی بینی